IVA

Het is ruim 2 jaar geleden dat ik voor het laatst een blog heb geschreven. Ik heb de raad van velen opgevolgd en geprobeerd een boek te schrijven over wat er allemaal is gebeurd in de afgelopen jaren. Het boek is inmiddels klaar en heet "Leer er maar mee leven!". Niet echt de meest vrolijke titel, maar ja... dat is het verhaal jammer genoeg ook niet. Ik heb mijn boek naar drie uitgeverijen toegestuurd. Maar helaas heb ik op mijn manuscript geen reacties mogen ontvangen. Het is dus denk ik niet goed genoeg. Het waren wel uitgeverijen die regelmatig autobiografieën op de markt brengen.

De afgelopen 3 jaar heb ik gewerkt bij stichting Meerwaarde in Hoofddorp. Een zorg & welzijnsorganisatie met meerdere vestigingen in de Haarlemmermeer gericht op allerlei thema's rondom Kindwerk, jongerenwerk, eenzaamheid, schuldhulpverlening, etc. Ik zelf werkte bij Haarlemmermeervoorelkaar.nl. Een platform voor mensen die of hulp zochten, of juist hulp aanboden. Mijn taak was om de vrijwilliger te koppelen aan de juiste hulpvrager. Voor de zomervakantie begon ik steeds meer tegenzin te krijgen om naar mijn vrijwilligerswerk te gaan. Het was gewoon te stil op kantoor en ik was vooral administratief bezig en dat is nou eenmaal niet echt mijn ding.

Dankzij een topmanager van Meerwaarde kreeg ik een klein contract aangeboden voor drie uur in de week bij stichting Meerwaarde. Mijn taak werd om trainingen te ontwikkelen binnen het sociaal domein voor de medewerkers en vrijwilligers van Meerwaarde en voor de inwoners van de Haarlemmermeer. Zo heb ik een prachtige workshop gebouwd rondom het thema "Vraagverlegenheid!", een thema dat zeer actueel is in de maatschappij. Door bezuinigingen in de zorg moeten hulpverleners steeds meer doen met minder geld en dus is het zaak dat de buurt meer naar elkaar om gaat kijken en voor elkaar wat kan betekenen. Het gaat om hulp durven te vragen aan de juiste personen voordat de vraag echt een probleem wordt. Ik ben best trots op de workshop die ik ontwikkeld heb en ik zou hem in februari voor het eerst gaan geven in een pilot groepje van stichting Meerwaarde.

Helaas gooit het UWV nu echter roet in het eten. Vorige week woensdag heb ik een telefoontje gekregen van een meneer van het UWV. Hij vertelde mij dat hij inkomsten ziet vanuit Meerwaarde op mijn bankrekening en dat het verdiende bedrag met 70% wordt ingehouden van mijn uitkering. Ik zit inmiddels in de IVA, ik was daar gekgenoeg blij om, want ik ben nu af van de spanning op herkeuringen en dat soort zaken. Maar aan mijn hoofd mankeer ik niets, ik kan nog steeds goed nadenken, goed redeneren, goed dingen ontwikkelen en ik kan nog prima vertellen. 70% van mijn verdiende centjes, waar ik ook gewoon netjes belasting over heb betaald, wordt ingehouden van mijn uitkering. Deze informatie hebben wij niet gezien toen wij het contract op gingen maken. Want dan was ik hier bij voorbaat niet aan begonnen. Het UWV zegt doodleuk, je gaat er sowieso op vooruit. Maar het wrange is, dat het UWV en dus de overheid er nog veel meer op vooruit gaat als ik wat spaarcentjes verdien. Van de 180 euro die ik ongeveer per maand verdien, houd ik nu dus maar een paar tientjes over!

Toen ik dit telefoongesprek voerde met de medewerker van het UWV, voelde het alsof de grond onder mijn voeten wegstortte. Ik wilde graag wat centen verdienen om te sparen voor het doen van leuke activiteiten met mijn gezin. Gewoon, dat ik af en toe kan trakteren op iets lekkers, dat we een keer naar een pretpark kunnen of lekker uit eten met mijn vrouw/. Ik voelde mij supertrots dat ik weer een klein contract had en dat ik dus feitelijk weer hoorde bij de maatschappij, dat ik mijn steentje bijdroeg en geld verdiende. Het slipte als los zand door mijn vingers heen. Ik heb die woensdag alleen nog maar kunnen huilen, ik voelde mij ontredderd en ik kon geen enkele geldende reden vinden voor deze regel van het UWV.

Het is nu een week verder na dit hele nare telefoontje. Ik wilde niets overhaast en vanuit emotie doen, maar ik kon het gewoon niet over mijn hart verkrijgen toe te staan dat de overheid van alles wat ik verdiende 70% zou terugvorderen op mijn uitkering. Drie uur in de week, die er voor zorgde dat ik mij nuttig en waardevol voelde en onderdeel van een organisatie, heb ik daarom af moeten stoten. Ik heb vorige week vrijdag mijn ontslag weer ingediend bij Meerwaarde zorg en welzijn met heel veel verdriet en woede. Als je in de IVA zit, dan behoor je achter de geraniums te gaan zitten en daar vooral te blijven. Dat is de insteek van de overheid van Nederland! En vergis je niet, ik ben onwijs blij met de uitkering die ik mag ontvangen en het feit dat dit in Nederland echt wel goed geregeld is. Daar zal je mij niet over horen klagen. Maar feit is, het is maar 75% van mijn laatst verdiende salaris en een beetje aanvulling zou dan ook best lekker zijn, juist voor dat beetje extra kwaliteit van leven.

En nu? Nu gaaf iik woensdag nog een workshop voor Haarlemmermeervoorelkaar.nl aan vrijwilligerscoördinatoren van verschillende zorg & welzijnorganisaties uit de Haarlemmermeer. En na die woensdag, heb ik geen werk meer. Natuurlijk wil Meerwaarde mij graag in huis houden als vrijwilliger, maar ik weet niet of ik dit nog wel wil. Gisteren ben ik ook naar kantoor gegaan en ik voelde zoveel weerstand en pijn om hier te zijn, op de plek waar ze mij een grote kans hebben gegeven. Ik weet niet of ik dit nog mijn plek zal zijn in de toekomst. Na woensdag, wanneer ik mijn laptop en telefoon weer heb ingeleverd, ga ik nadenken wat ik dan wel ga doen. Feit is, dat ik niet sterk in mijn schoenen sta, want het verliezen van mijn werk kost mij heel veel. Het gooit me weer in de put en daar wil ik helemaal niet meer in zitten.

Ik moest dit even van mij afschrijven, even kwijt... er zullen vast mensen zijn die zich hierin herkennen, die hetzelfde hebben meegemaakt. Ik weet nu niet wat mijn nieuwe spoor gaat worden, eerst hier maar weer even bovenop komen.